تفاوت دیکتاتوری و نظام انقلابی

نظام دیکتاتوری مبتنی بر فرد است و قانون را فرمان های فردی و میل شخصی و حداکثر شناخت فرد دیکتاتور تعیین می کند. یعنی چارچوب از پیش تعیین شده و تعریف شده ای وجود ندارد که فرمان ها تنها در مجرای آن چارچوب شکل پیدا کند. قانون، فرمان دیکتاتور است. در نتیجه نوعا غیرقابل پیش بینی، تحقیق نشده و غیرقابل سرپیچی.

بنا به همین دلایل اگر روزی دیکتاتور نباشد ؛هیچ کس نمی داند چه باید بکند. فقدان دیکتاتور یعنی نبود قانون. که هرج و مرج نتیجه محتوم آن است.

در نظام دیکتاتوری همه قدرت متمرکز در فرد دیکتاتور است. بنابراین غیبت دیکتاتور مساوی است با فروپاشی.

پس سه ویژگی مشخص در نظام های دیکتاتوری وجود دارد: تمرکز قدرت در فرد ـ عدم حضور ملت وعدم بازسازی هرم قدرت پس از غیبت دیکتاتور ـ وابستگی قانون و برنامه ها به فرمان ملوکانه.

در نظام های انقلابی اما اگرچه قدرت متمرکز وجود دارد .اما هرم قدرت قادر به بازسازی رأس و حتی بدنه هرم است. زیرا نظام انقلابی نه بر اساس منویات شخص ، بلکه بر اصولی اعتقادی بنیاد می شود. مردم با حضور حداکثری در میدان ، پشتوانه ترمیم هرم هستند و در نظام انقلابی برنامه و قانون متکی به فرد نیست . هر برنامه یا قانون در شرایط جدید در مسیر خود ساخته و اجرا می شود.

وقتی سیاست انگلیس بر آن می شود که رضاخان، شاه ایران نباشد؛ می داند که فردای غیبت شاه فروپاشی صورت میگیرد. بنابراین بدون دخالت هرم قدرت و بدون نیاز به سلسله مراتب قانون گذاری، جانشین تعیین، بلکه منصوب می شود. فردای خروج محمدرضا شاه هم از ایران یا باید مثل ۲۸ مرداد کودتایی آمریکایی او را برگرداند؛ یا مثل بهمن ۵۷ کل نظام فرو می پاشد. زیرا هرم قدرت خودش قادر به ترمیم رأس قدرت نیست و قانون و برنامه متکی به فرد است. و مردم هم اگر در میدان هستند مقابل شاه قرار دارند.

حکومت بعثی صدام حسین دیکتاتوری است. بنابراین همین که حمایت قدرت خارجی قطع می شود؛ نمی تواند برقرار باشد. لجاجت و غرور و خود بزرگ بینی باعث می شود بیگانه بدون کمترین دردسری وارد کشور بشود. و دیکتاتور از ترس مرگ غایب . و چون هرم قدرت قادر به ترمیم خود نیست و مردم در صحنه نیستند و بدنه بدون دیکتاتور نمی داند چه باید بکند؛در عرض چند روز از هم فرو می پاشد.

حکومت بعثی سوریه هم همین است. حکومت سوریه چه در زمان حافظ اسد و چه در حکومت فرزندش بشاراسد دیکتاتوری بود. چه خوشمان بیاید چه نیاید. نظام سوریه دیکتاتوری بود. بدلیل ویژگی های ساختاریش و این اصلا به ارتباط خوبش با ایران ربط ندارد. وقتی بشار اسد سوریه را ترک کرد؛ نظام سوریه فرو پاشید. چون مبتنی بر دیکتاتوری بود. مردم غایب بودند. هرچند این فروپاشی به نفع مردم سوریه و منجر به حفظ یکپارچگی آن نشد.

معمر قذافی در لیبی یک دیکتاتور بود. با همه مشخصات آن. اگرچه همین دیکتاتور برای کشورش خدمات فراوانی کرد که فقدانش امروز لیبی را به خاک سیاه نشانده است. اما ساختار حکومتش دیکتاتوری بود. لذا وقتی سرنگون شد؛ هرم قدرت نتوانست رأسش را ترمیم کند و مردم نبودند که میدان را حفظ کنند و سلسله مراتب ندانست پس از قذافی چه وظیفه ای دارد و نظام فرو پاشید. مثال ها فراوان است. مصر و سودان و … از این مرحله گذشته اند اما حکومت های عربستان و قطر و بحرین و اردن و آذربایجان و … اگرچه همه این مشخصات را دارند؛ ولی هنوز به این دوراهی نرسیده اند وگرنه سرنوشت محتوم آنها هم همین است.

اما رژیم انقلابی می تواند در غیاب رهبر هرم قدرت را ترمیم کند. قانون و برنامه متکی به فرد نیست و در نبود رهبر هر کس وظیفه خودش را می داند. مردم در میدان حاضر هستند و پشتوانه هرم قدرت. پس از ارتحال امام تشییع بی نظیر مردم حاضر در صحنه به سرعت رأس هرم را ترمیم کرد زیرا ساختار انقلابی بود و نه دیکتاتوری و امروز نیز علیرغم جنگ آخرالزمانی این مسیر در حال طی شدن است.

نتیجه این تفاوت های اساسی این است که هیچ حکومت دیکتاتوری حتی اگر بخواهد قدرت هم داشته باشد ؛ قادر به مقاومت در برابر سلطه امپریالیسم نیست. و نظام انقلابی به همین دلایل قادر به حفظ استقلال و مقاومت در برابر زیاده طلبی قدرت های خارجی می باشد.

اگر بار دیگر کسی ادعا کرد که نظام جمهوری اسلامی دیکتاتوری است؛ حقایق فوق را برایش بازگو کنید.