دستور رئیس جمهور برای حذف شرکتهای پیمانکاری به جایی نرسید/ پای منافع آقازادهها در میان است؟!
سرویس فرهنگی بازار کسب و کار | استان گلستان در حال حاضر دارای ۲۰۶ رسانه دارای مجوز از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است که این مجموعه شامل پایگاههای خبری، روزنامه، هفتهنامه، دوهفتهنامه، ماهنامه، فصلنامه و سالنامه میشود.
در بخش رسانههای مکتوب، استان گلستان دارای ۴۲ هفتهنامه و ۲ روزنامه است که یکی در سطح استانی و دیگری در سطح منطقهای فعالیت میکند. با این حال، براساس مستندات موجود در سامانه جامع رسانههای کشور، بخش قابل توجهی از این رسانهها در مسیر لغو مجوز یا ورود به چرخه ماده ۱۶ قرار گرفتهاند؛ هرچند در مقابل، تعدادی از رسانهها نیز بهتازگی مجوز فعالیت خود را از دبیرخانه هیأت نظارت بر مطبوعات دریافت کردهاند.
واقعیت این است که رسانههای مکتوب گلستان زیر فشار سنگین مشکلات اقتصادی، افزایش هزینههای چاپ، کاغذ، زینک، توزیع و کاهش شدید درآمدهای تبلیغاتی، در شرایط بحرانی به سر میبرند. ادامه این روند میتواند به حذف تدریجی بخش مهمی از رسانههای باسابقه استان منجر شود.
این وضعیت در حالی رقم خورده که حدود پنج سال پیش، هیأت وزیران مصوبهای را به مجلس شورای اسلامی ارسال کرد که پس از طی مراحل قانونی، به قانون تبدیل شد؛ قانونی که دستگاههای اجرایی را موظف میکند ۲ درصد از بودجه کلی خود را در حوزه فرهنگ و رسانه هزینه کنند.
با این وجود، شواهد نشان میدهد این قانون همچنان در مرحله اجرا با چالش جدی روبهروست. شنیدهها حاکی از آن است که بسیاری از دستگاههای اجرایی حتی کمتر از نیم درصد از بودجه خود را به این حوزه اختصاص میدهند و همان میزان محدود نیز عمدتاً در اختیار صدا و سیما و تعداد معدودی از خبرگزاریها قرار میگیرد.
این مسئله در شرایطی نگرانکنندهتر میشود که کشور در ماههای اخیر با جنگ ترکیبی و هجمههای گسترده رسانهای دشمن مواجه بوده است. در چنین شرایطی، رسانههای داخلی بهویژه رسانههای استانی، نقش خط مقدم در جهاد تبیین، امیدآفرینی و مقابله با عملیات روانی دشمن را برعهده دارند.
نکتهای که کمتر به آن توجه میشود، نقش رسانهها بهعنوان یک بنگاه اقتصادی و اشتغالزا است. رسانه صرفاً یک ابزار اطلاعرسانی نیست، بلکه مجموعهای از ظرفیتهای انسانی و اقتصادی را در خود جای داده است؛ از خبرنگاران و فعالان رسانهای گرفته تا نیروهای اداری، موزعان، چاپخانهها و سایر مشاغل وابسته که بهصورت مستقیم و غیرمستقیم از این چرخه ارتزاق میکنند.
در واقع، هر رسانه فعال بهمثابه یک بنگاه اقتصادی و تولیدی، سهم قابل توجهی در ایجاد اشتغال، گردش مالی و پویایی اقتصادی دارد؛ موضوعی که در شرایط فعلی کشور و در بحبوحه جنگ ترکیبی و رسانهای، اهمیتی دوچندان پیدا میکند.
بدیهی است استمرار فعالیت این بنگاههای رسانهای، نیازمند حمایت عملی، اجرای دقیق قوانین و ایفای مسئولیت قانونی دستگاههای اجرایی در قبال رسانههاست. با این حال، شواهد موجود نشان میدهد بخش قابل توجهی از مدیران دستگاههای دولتی و اجرایی، توجه لازم و متناسب با اهمیت این حوزه را ندارند و همچنان رسانه را نه بهعنوان یک رکن راهبردی، بلکه بهعنوان بخشی کماولویت در ساختار تصمیمگیری خود میبینند.
با این حال، رسانههای گلستان در حالی در این میدان نابرابر حضور دارند که بسیاری از مسئولان استانی هنوز نگاه راهبردی و حمایتی نسبت به این حوزه ندارند. به نظر میرسد حمایت از رسانههای بومی و مستقل، همچنان در اولویت تصمیمگیری مدیران قرار نگرفته است.
سؤال اساسی اینجاست؛ اگر امروز برای نجات رسانههای مکتوب استان تصمیم جدی گرفته نشود، فردا چه کسی پاسخگوی تعطیلی گسترده رسانهها، تضعیف جریان اطلاعرسانی، آسیب به اشتغال و ایجاد خلأ در جبهه رسانهای استان خواهد بود؟
امروز بیش از هر زمان دیگری، رسانههای گلستان نیازمند حمایت واقعی، اجرای دقیق قوانین حمایتی و توجه عملی مسئولان هستند؛ چراکه تقویت رسانههای بومی، دیگر صرفاً یک مطالبه صنفی نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای امنیت رسانهای، اقتصادی و اجتماعی کشور محسوب میشود.
دیدگاهتان را بنویسید