سلبریتی هیچ وقت سیاستمدار خوبی نیست

این سخن را می گویم تا هیچ تفکر سیاسی معقولی دل به مواضع هنرمندان نبندد. زیرا بهاء دادن به نظرات مثبت آنان و دلخوش کردن به حمایت هایشان بنا به دلایلی که خواهم گفت ارزش واقعی ندارد. و اگر روزی نظر مخالف بدهند؛ صدها برابر سودشان ، زیان خواهند رساند.

یک هنرمند پرطرفدار ممکن است طرفدار من باشد یا مخالفم. در هر صورت هنرمند خوب بودن او دلیلی نمی شود که نظرات سیاسی محکم و خوبی هم داشته باشد.

چرا این مطلب را می نویسم؟ برای اینکه حمایت یک سلبریتی از اندیشه من محترم است. اما وزن اهمیت آن ربطی به هنر واقعی او و به ویژه شهرت و طرفدارانش ندارد.

۱ـ دلیل اول اینکه در هر هنری آنچه برای آفریدن هنر غالب است ؛ احساس و عاطفه است و نه عقلانیت که لازمه کار سیاسی و حتی اقتصادی است.

توجه و تذکر مهم اینکه به هیچ وجه احساس و عاطفه که بدون آن زندگی نمی توان کرد؛ کم ارزش تر از تعقل نیست. مثل دست و پا که هر دو لازمند اما به کارهای متفاوت می آیند. ارزش پا به این نیست که قلم بگیرد و بنویسد ارزش دست هم به این نیست که با آن راه برویم. نوشتن برای دست است و راه رفتن برای پا.

بنابراین احساس و عاطفه برای به وجود آوردن اثر هنرمند ضروری است و در جای خودش پراهمیت. و تعقل و تدبر هم برای کار سیاسی و اقتصادی لازم است. همانطور که هیچ سیاستمداری لزوما هنرمند نیست؛ هنرمند هم به ضرورت، سیاستمدار خوبی نیست.

پس افتخار نکنیم هنرپیشه یا حتی کارگردان و خواننده معروف و پرطرفدار هوادار ماست. حتی اگر در انتخابات هم ما به واسطه رأی طرفداران فلان هنرپیشه رأی بیاوریم بی ارزش است.و نباید این پیروزی ما را فریب بدهد.

اما همین هنرمند یا هنرمند دیگر اگر مخالف ما باشد؛خسارتی که می زند صدها برابر سودش است؛ زمانی که طرف ماست. ما این رابطه را عملا هم در صحنه سیاست می بینیم.

۲ـ هنرمندان مانند گیاهی هستند که در زمین طرفدارانشان رشد می کنند. بنابراین به هیچ قیمتی وقتی طرفدارانشان به جریانی متمایل باشند؛ خلاف جریان آنان شنا نمی کنند. حتی اگر خودشان حقیقت را در جریان مخالف بدانند.

اکثریت هنرمندان به سوی نظرات طرفدارانشان گرایش دارند. مابقی هم که عقل و وجدانشان خلاف آن را می گوید؛ حداکثر سکوت می کنند. زیرا گیاه هرگز خاک خودش را پس نمی زند. چون خشک می شود.

۳ـ حمایت هیچ هنرمندی پایدار و قابل اعتماد و اتکا نیست. هنرمند امروز روی احساسات از شما حمایت می کند؛ فردا که هوادارانش راه مخالف رفتند؛ مخالفت می کند. زیرا همه سرمایه هنرمند طرفدارانش هستند. قیمت تابلو نقاشی و دستمزد بازیگر سینما و حتی دستمزد آگهی تبلیغاتی فوتبالیست ها تابعی از تعداد هوادارانش است. بنابراین با این سرمایه هرگز قمار نمی کنند.

گلشیفته فراهانی در ایران شهرت یافت. اما در مخالفت با جمهوری اسلامی در جریان زن ـ زندگی ـ آزادی تا شورای ۵ نفره رهبری جنبش پیش رفت. خودش باورش شده بود که لابد عقل سیاسی دارد! در حالی که او بخاطر بازی های طبیعی و گیرایش و صورت و اندام جذاب و طبیعی اش و حتی نمایش اندام لختش در فیلم های خارجی طرفدار پیدا کرده بود. این طرفداران بخاطر عقل سیاسی اش که طرفدارش نشده بودند.

او در یک موضع سیاسی تمایل به وطن فروشی نشان نداد. و تجاوز بیگانه به ایران را محکوم کرد. همانهایی که بالا برده بودندش، چنان زمین زدندش که صدایش تا ایران آمد. با موضع ضدوطن فروشی اش نباید خوشحال می شدیم و ترندش می کردیم. با عذرخواهی اش هم نباید غمگین می شدیم. سلطنت طلبان چنان فحش های ناموسی و جنسی نثارش کردند که دید همه سرمایه اش را دارد بخاطر این توهم سیاستمداری از دست می دهد. لذا بلافاصله از اینکه وطن فروشی را نهی کرده است ؛ عذرخواهی کرد!

جان سخن اینکه هنر داریوش ارجمند و کمال تبریزی و ابراهیم حاتمی کیا روی چشم ما و ایستاده برایشان کف می زنیم و تحسین شان می کنیم. دفاعشان را هم از نظام به عنوان یک فرد ارج می نهیم. اما وزن هنری شان را هرگز به نظر سیاسی شان نباید پیوست کنیم و در سیمای ملی دو روز به صورت زیرنویس منتشر کنیم و افتخار نمائیم. وگرنه مثل فرخ نژاد و علی کریمی و برزو ارجمند و محسن مخملباف که از نردبان حکومت با افراطی ترین مواضع بالا رفت؛ سپس مقابل نظام قرار گرفت. باید خسارتشان را بپذیریم که صدها برابر سودشان است.

عاقل های این سلبریتی ها مثل علی دایی و مهران مدیری و … سکوت می کنند و البته گاهی هم آبی به خاکی که نگاهشان می دارد؛ می پاشند. تا هم خرما را داشته باشند و هم خر را.