ضرورت افزایش قدرت مطالبهگری انجمنهای صنفی/ ضعف نهادگرایی در برخی تشکلها
علی اصغر دهسنگی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار سرویس اقتصادی بازار کسب و کار اظهار کرد: انجمنهای صنفی همواره به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای قدرتی برای دفاع مشروع از حقوق زیر مجوعه خود در بخشهای مختلف نقش پررنگی در دفاع از اعضا داشته وئ این مساله در حوزه کارگری اهمیت ویژه ای پیدا میکند.
وی افزود: انجمنهای صنفی چاقوی دولبه هستند به این معنا که هم میتوانند مطالبات کارگران را هدایت کنند و به گوش مراجع قدرت برسانند و هم مطالبهگری را به قهقرا ببرند و سببساز بدبینی کارگران به کار صنفی شوند.
دهسنگی بیان کرد: کارگران همیشه در صف اول تولید و فعالیتهای اقتصادی کشور قرار دارند. در حالی که بسیاری از مردم، روزانه در رفاه نسبی زندگی میکنند، این کارگران هستند که با دستهای خالی خود، پشتکارشان و چشمان پرامیدشان، اقتصاد را به حرکت درمیآورند.
وی افزود: تشکلهای صنفی مستقل که از درون خود کارگران شکل بگیرند و بتوانند حقوق واقعی کارگران را مطالبه کنند، میتوانند نقش بسیار مؤثری در بهبود شرایط داشته باشند.
دهسنگی بیان کرد: در بسیاری از موارد، تجربه عملی نشان داده است که برخی دولتها تابآوری بسیار محدودی در برابر مطالبهگری قانونی تشکلهای کارگری دارند. در چنین شرایطی، تأثیرگذاری بر فرآیندهای تأیید صلاحیت، حمایت از چهرههای نزدیک به ساختارهای اجرایی یا شکلگیری مسیرهای رانتی در درون تشکلها میتواند به تدریج توازن نمایندگی واقعی در این نهادها را تغییر دهد
وی با بیان اینکه ضعف نهادگرایی در برخی تشکلها نیز قابلتوجه است، اظهار کرد: در مواردی فعالیتهای صنفی به جای آنکه بر پایه ساختارهای پایدار، کمیتههای تخصصی، اتاقهای فکر و برنامههای بلندمدت استوار باشد، حول اشخاص ذینفوذ شکل میگیرد. تجربه جهانی نشان میدهد اتحادیههای موفق دارای واحدهای پژوهشی، تیمهای حقوقی، نظامهای آموزشی برای رهبران صنفی و ساختارهای حرفهای برای مذاکرات جمعی هستند. پیامدهای این ضعف نهادی در حوزههای مختلف زندگی کارگران قابل مشاهده است.
به گفته دهسنگی یکی از چالشهای اساسی در کشور را میتوان در میزان و نوع مداخله ساختاری دولتها در حیات تشکلهای کارگری مشاهده کرد؛ وابستگی که قدرت مطالبهگری مستقل را کاهش میدهد.
دیدگاهتان را بنویسید